Drogreden van de maand (2)

Verschenen op torpedomagazine.nl, 30 oktober 2011

Iedereen begaat wel eens een drogreden. Maar dat maakt het niet minder leuk om mensen erop te betrappen. Daarom signaleert Claudia Ruigendijk elke laatste zondag van de maand een drogreden in de media. Deze maand: minister Leers praat onduidelijk in de zaak-Mauro.

De zaak-Mauro is het nieuwe hoofdpijndossier van minister Leers, kopte de Volkskrant afgelopen week. En dat is te zien. Met kleine oogjes verscheen Leers gisteren op het CDA-congres, waar hij van alle kanten werd bekogeld met kritische vragen over zijn asielbeleid én zijn besluit om Mauro geen verblijfsvergunning te verlenen. Aanstaande dinsdag wordt de knoop pas echt doorgehakt, maar het ziet ernaar uit dat Mauro zijn retourticket vast kan gaan boeken.

De dupe

Hij is een blok aan Leers’s been, deze jongen die acht jaar geleden nietsvermoedend op het vliegtuig naar Nederland werd gezet en nu vloeiend Limburgs spreekt. Alle moeite voor een verblijfsvergunning ten spijt, want volgens verschillende mensen die er verstand van hebben, heeft Mauro daar geen recht op. Regels zijn regels. Zo is het maar net.

Maar omdat die regels soms toch wel een beetje aan de strenge kant zijn, werd op het congres zowaar een resolutie aangenomen waarin staat dat we alleenstaande, minderjarige en heel erg ingeburgerde asielzoekers voortaan niet meer mogen wegsturen. Niet zozeer omdat het onmenselijk is om dat wel te doen, maar meer uit eigen belang: met het oog op de vergrijzing kan ons land deze jongeren nog wel eens hard nodig hebben.

Verdeeld

Dikke pech voor Mauro wel, want deze humane resolutie heeft met hem helaas niets te maken. Hij is net 18 geworden. Al mag hij van Leers best een studievisum aanvragen, maar dat moet hij dan wel duimendraaiend onder een palmboom in Angola afwachten. De situatie in dat land is niet levensbedreigend en als jonge volwassene zou hij zich daar dus prima redden, is de gedachte.

Alleen zijn daar de meningen nog over verdeeld: de CDA-leden die gisteren een T-shirt droegen met een foto van Mauro erop vinden dat hij hier mag blijven. Van de leden die voor deze gelegenheid gewoon een degelijk outfit uit de kast getrokken hadden, moet hij vertrekken. Dus vroeg de NOS-verslaggever op het congres aan Leers: ‘Wat vindt u van die verdeeldheid?’. Waarop de minister antwoordde: ‘Er is helemaal geen sprake van verdeeldheid.’ Waarop de verslaggever Leers afwachtend aankeek.

Mond vol tanden

Er volgde een mooi verhaal over hoe hij van alle CDA-leden zo’n steun in de rug had gekregen, omdat zij net als hij vinden dat er een balans moet zijn tussen streng en rechtvaardig zijn en dat er dus iets heel moois gebeurd was op het congres met die resolutie en dat het toch maar weer eens duidelijk geworden was waar de kracht van het CDA ligt.

‘Ja, maar er zijn toch mensen binnen de fractie die vinden dat Mauro mag blijven en mensen die dat niet vinden. Dan is er toch sprake van verdeeldheid?’, vroeg de verslaggever toen nog maar eens. Waarop de minister antwoordde: ‘Dit congres gaat niet over Mauro.’ Waarop de verslaggever plots met zijn mond vol tanden stond.

Dubbelzinnig

Hij moet gevoeld hebben dat Leers hem in het ootje nam. Politici zijn een ster in andermans woorden verdraaien om zo gesprekken naar hun hand te zetten waarbij de ander dan voelt dat er iets niet in de haak is, maar daar niet direct de vinger op kan leggen. Daarom duren hun discussies ook vaak zo lang.

De verslaggever bedoelde met het woord ‘verdeeldheid’ natuurlijk de verdeeldheid binnen de fractie over Mauro’s vertrek. Maar de minister had het in zijn antwoord ineens over een andere verdeeldheid. Die over de resolutie, waarbij inderdaad geen sprake was van verdeeldheid omdat die dus was aangenomen. Maar als je in een gesprek op die manier misbruik maakt van de dubbele betekenis dat een woord in een bepaalde context kan hebben, dan bega je de ambiguïteitsdrogreden. Minister Leers dus ook.

Goed, verdeeldheid is er nog steeds, ook al vindt Leers van niet. En het congres ging natuurlijk grotendeels wel over Mauro, ook al vindt Leers van niet. Misschien komt hij na een goede nachtrust tot bezinning en hoeft Mauro zich vanaf dinsdag niet langer druk te maken wat hem in Angola allemaal te wachten staat. Of zouden ze Limburgers daar misschien niet uitlachen uit om hun accent?