Na dertig jaar toch succes voor De Cylinders

Verschenen in het Parool, PS Kunst, 15 juli 2009

Begin jaren tachtig stonden ze in het voorprogramma van UB40 en The Pretenders, en ze traden meerdere malen op in Paradiso. Toch ging het grote succes aan hun neus voorbij. Maar nu is de Amsterdamse powerpopband De Cylinders een ware hype in de VS en Japan.

De Cylinders was slechts nog een mooie herinnering in de hoofden van René, Vincent, Jolanda, Ruud, Kees en Christan. Tot Vincent, een van de gitaristen, begin dit jaar een telefoontje kreeg: een New Yorks platenlabel had hun oude singles voor een flink bedrag in handen gekregen via eBay en wilde deze opnieuw uitbrengen op vinyl. Vincent: ‘Ongelooflijk. Zo ging dat vroeger niet. Onze plaatjes werden alleen in Nederland verspreid, en met een beetje geluk kwamen we net over de Belgische grens. Maar New York?!’

Maar het huidige succes van De Cylinders is zelfs niet beperkt tot New York. In Japanse clubs gaat men al jaren los op I wanna get married en We must pay, singles die de Nederlandse hitlijsten nooit hebben gehaald. Dat terwijl I wanna get married nog wel tot Steunplaat werd uitgeroepen in het NOS-radioprogramma de Avondspits van Frits Spits. En een Steunplaat was zo goed als een garantie voor een plaats in Veronica’s Tipparade en de Top 40.

Helaas voor De Cylinders bleef het bij een klein succes op de Nederlandse radio en een aantal wilde optredens, onder andere bij VARA’s Popkrant, waarvan het oude beeldmateriaal laatst opdook op YouTube. René, de andere gitarist: ‘We waren geen heel goede muzikanten, maar op het podium gingen we los. Daardoor werden we al snel als punkband beschouwd. Dat waren we zeker niet; we hadden niets met veiligheidsspelden en piekhaar.’

Vincent: ‘We maakten eerder melodieuze poprock, of ‘powerpop’. Maar het ging er bij optredens vaak wel heel ‘punk’ aan toe. Een keer werden zelfs de wasbakken van de muren getrokken. Ik kwam thuis met een grote schram op mijn voorhoofd. Een heel stoer gezicht, maar ik had ‘m overgehouden aan een pleeborstel die het podium op was gegooid.’

Het was pure pech dat De Cylinders het nooit verder schopten dan Steunplaat. Vincent: ‘Waarschijnlijk had het te maken met een concurrentiestrijd tussen de commerciële en de publieke radiozenders. Op een gegeven moment had Veronica genoeg steunplaten de Tipparade binnengelaten, en dan was het weer tijd om het heft in eigen hand te nemen. Dat was precies toen onze single uitkwam.’

Een andere ongelukkige omstandigheid was een foutje bij de persing van de eerste single. René: ‘Het gaatje zat niet in het midden. Dan gaat ie zweven en krijg je zo’n jengelend geluid.’ Frits Spits raadde zijn luisteraars dan ook aan om nog even te wachten met de aanschaf van de single tot de nieuwe persing in de winkels lag. Maar daar gaan mensen niet op wachten, zegt Jolanda, de zangeres. ‘Dan is het een verloren zaak.’

De Cylinders hadden echter een contract getekend voor drie singles bij Dennis Kloeth van Crisis Productions, een sublabel van platengigant CNR, en zo volgden We must pay en Freddy Mercury. Die werden alleen nooit opgepikt door het grote publiek met als gevolg dat hun platencontract niet werd verlengd.

Het einde van De Cylinders kwam steeds meer in zicht, want hun optredens mochten dan redelijk succesvol zijn, brood viel er niet mee te verdienen. Al het geld ging op aan eten voor onderweg – roadie Steven van Couwelaar betaalden ze met afhaalchinees – en aan het busje, benzine en apparatuur. Ook begon de band langzamerhand uit elkaar te vallen: mensen studeerden af, kregen een baan, een relatie en kinderen.

In 1984 was het definitief afgelopen met De Cylinders. Ieder ging zijn eigen weg en het contact tussen de bandleden verwaterde. Een paar van hen speelden later nog samen in een bandje, anderen lieten de muziek voorgoed achter zich. Maar deze week zullen de gitaren, het drumstel en het keyboard weer tevoorschijn worden gehaald, want dan gaan De Cylinders samen de studio in om te oefenen voor een optreden dat gepland staat in september, in Bitterzoet.

Jolanda: ‘Ik zie het niet als een come back. Wat we toen gedaan hebben, kun je niet overdoen.’ Wel verheugen De Cylinders zich op hun reünie op het podium, al is het alleen om de herbeleving van toen. Vincent: ‘We hebben zoveel plezier gehad. Daar lag denk ik ook onze kracht. Ik ben nu een veel betere muzikant, maar we waren in die tijd juist goed door een soort onkunde. We volgden alleen onze fantasie en dat hoorde je.’

Met een beetje geluk zit een optreden in New York of Japan er ook nog in, en verder ‘zien ze wel’ wat deze hype hun zal brengen. Jolanda: ‘Ik heb altijd het gevoel gehad dat het nooit is afgemaakt, dus Japan of New York zou een leuk staartje zijn.’ René: ‘Ja, kunnen we het even voordoen aan de jongere generatie. Zo van: kijk jongens, zo deden we dat toen!’

 

Collector’s item

Jeremy Thompson (29), basgitarist van de voormalige New Yorkse powerpopband The Busy Signals en fanatiek platenhandelaar op eBay, kreeg in 2007 een geluidsfragment toegestuurd van I wanna get married van De Cylinders. Vanaf de eerste toon wist hij dat hij het plaatje moest hebben. Thompson, vanuit New York: ‘Een mind blowing tune. Net als hun andere nummers. De teksten zijn heel inventief en ze spelen strak zoals je het maar weinig hoort.’

Thompson kocht de eerste twee Cylindersingles voor bijna 100 dollar per stuk, een normale prijs voor dit soort collector’s items. Daarna besloten The Busy Signals We must pay te coveren voor een optreden in Japan. En de Japanners, die gingen uit hun dak. Thompson: ‘In Japan zijn De Cylinders heel bekend. Japanners zijn volledig geobsedeerd door oude punk- en powerpopbands. Zij lopen voorop als het gaat om herwaardering van dit soort muziek.’

Thompson is zelf ook een voorloper als het daar om gaat. Toen The Busy Signals in 2008 uit elkaar gingen, besloot Thompson samen met zijn compagnon Trey Lindsey het platenlabel Sing Sing Records op te richten met het idee om zeldzame punk- en powerpopmuziek uit de periode van 1977 tot 1982 opnieuw uit te brengen. Op vinyl welteverstaan, om de authenticiteit te waarborgen. En te koop voor slechts zes dollar, zodat de plaatjes ook toegankelijk zijn voor een publiek dat er geen 100 dollar voor wil neertellen. Op 15 mei 2009 verscheen I wanna get married opnieuw als 45-toerenplaat – die is nu verkrijgbaar bij een aantal speciaalzaken in New York, en via internet. In augustus is de single We must pay aan de beurt.

De revival van bands als De Cylinders is volgens Thompson gemakkelijk te verklaren. Thompson: ‘Mensen willen gewoonweg echt goede powerpop horen. Maar het is heel moeilijk om een catchy popliedje te maken. De meeste bandjes lukt het misschien om één goed nummer te maken. De Cylinders maakten er drie, en dan heb ik het nog niet eens over al hun niet-uitgebrachte materiaal.’

Waarom dit soort bands soms dertig jaar moeten wachten tot ze eindelijk de waardering krijgen die ze verdienen, is een lastigere vraag. Thompson: ‘Er zijn zoveel goede punk- en powerpopbands die om een of andere reden tussen de wal en het schip belandden. Zo zonde. Ik zie het daarom als mijn taak om de goede ertussenuit te pikken en deze nieuw leven in te blazen.’